در دعوتی که به انجمن شعر شهرم داشتم از شعرهای بسیار زیبایی که دوستان شاعرم برایم سروده بودند و همانجا هدیه‌ام کردند، بسیار لذت بردم و از مهر و صفای آنان به وجد آمدم ، دلم می‌خواهد هدایای ارزشمند این عزیزان را در همینجا به اشتراک بگذارم:

ابتدا شعر بسیار زیبای دوست شاعرم، سحر خیاو با عنوان: ققنوس افسانه دییر به زبان ترکی همراه با ترجمه‌اش:

*****ققنوس افسانه دییر*****

شاعر و یازیچی یولداشیم(نسرین امامی زاده)یه سونولور:

ققنوس افسانه ده، دئييل دی گوردوم

کول اولوب دوغوردی بیرده کولوندن

ماهنیلار اوخوردو اومود دولوسو

اینجی لر تؤکوردو دیلیندن

***

دردلن باریشیب غمه یوخ دئدی

درد اگر یارداندی گلسین چوخ دئدی

آغری دیزه چؤکدی آجی آخ دئدی

بیر بئله ققنوسا قوربانام اؤزوم

اوتانیر قلمیم، تر تؤکور سؤزوم!

***

قاناد چال ققنوسوم دردی اوتاندیر

قاناد آلتینا آل بیر دردلی‌لری

اوقَدَر دایان سن دردی اوساندیر

گؤزوندن یاشینی سیل دردلی‌لرین

***

دردله چاخناشمادا، تانریسین تاپان!

او گؤزل ققنوسا قورباندیر گؤزوم

دنیزدیر قورتارمیر نه قَدَر یازام

دایانیر قلمیم، قورتاریر سؤزوم

***

رشک ائدیر بو شاعیر سنه نازلیجام

تانریسین تاپمادان، هی قلم چاپار

او یورقون قانادلا منی ده گؤتور

اؤزونله ماوی لیک باغرینا آپار

***

آغریییر، آغریییر دویغوم آغریییر

دفتریم، قلمیم، شعریم آغریییر

آغریندان، اوره‌ییم، گؤیلوم آغریییر

یاشاسین دردیله یاناشان خانیم

قانادی گؤیلره قووشان خانیم

شاعیر: سحر خیاو

ترجمه از ترکی به فارسی:

*****ققنوس افسانه نیست*****

ققنوس افسانه نبود با چشمان خودم دیدم

خاکستر می‌شود و دوباره از خاکسترش زاده می‌شود

ترانه‌های پرامید می‌خواند

و از زبان آتشین‌اش مروارید‌ها می‌ریزد

***

با درد دوستی کرده و به غم "نه" گفت

درد اگر از جانب "یار" است "بیشتر باد" گفت

درد در مقابلش زانو زد و تلخکامی آخ گفت

جانم فدای چنین ققنوسی!

قلمم در مقابلش ضعیف است و شعرم خجل

***

بالهایت را بگشای ققنوسم و درد را خجل ساز

دردمندان را زیر بالهایت بگیر و دلجویی کن

و اشک را از چشمان آنان بزدای

بگذار از ایستادگی سترگ‌ات درد خسته گردد

***

در مبارزه با درد خدایش را پیدا کرد

چشمانم فدای ققنوس زیبایم

او دریاست و هرچه سرایم تمام نمی‌شود

قلمم می‌ایستد و شعرم تمام می‌شود

***

این شاعر به تو رشک می‌بَرَد نازنینم

خدایش را نیافته و هی قلم می‌تازد

با بالهای خسته‌ات مرا هم پناه ده

و با خودت به آغوش آبی‌ها ببر

***

درد می‌کند، درد می‌کند احساسم

درد می‌کند دفترم، قلمم، شعرم

درد می‌کند از دردت قلبم

زنده باد بانویی که با دردش صلح گزیده است

و بالهایش با آسمانها پیوند خورده است.

شاعر: سحر خیاو

دوست خوب و شاعرم ! چه زیبا و با لطف سرودی !سپاس از این همه عشق فروزان و بی بدیل!